W piątek trzynastego wstał wcześnie. Wiedział. Tego pechowego dnia mijają dokładnie 3 lata, od chwili, gdy pierwszy raz otworzył edytor tekstu z zamiarem napisania krótkiego, politycznego komentarza, który opublikuje w sieci. Teraz, kiedy miał napisać urodzinowy tekst, pomyślał, że dopadła go rutyna. Ten sam styl, pomieszanie pierwszoosobowej narracji z bezosobowym przedstawianiem faktów. Te same, zawsze krytyczne dla obecnego rządu, oceny. Wreszcie, identyczne dane jak rok temu… odwiedziny, odsłony, współczynnik odrzuceń.

Dość! – powiedział sobie. Tym razem będzie inaczej. Nie będzie pisał, że to 168 notka na blogu, że jego czytelnicy napisali 3303 komentarze, że średnio wychodzi więc po 19,6 komentarza na wpis… Nie, tym razem uczci swoje miejsce w sieci inaczej. Zostawi suche dane, istotne tylko dla komputerowych maniaków, a napisze parę słów o samym blogu, o artykułach, jakie publikował na nim przez te 36 miesięcy.

Gdy odchylił się w swoim fotelu i sięgnął pamięcią wstecz, pierwszy wpis jaki przyszedł mu na myśl, to komentarz dotyczący śmierci Łukasza Kurowskiego, polskiego żołnierza pełniącego służbę w Afganistanie. Piechuła pytał wtedy polityków – czy którykolwiek z nich przejął się losem samego żołnierza, jak i jego rodziny? Ubolewał nad śmiercią dzielnego Polaka. Dzisiaj jest dla niego jasne, że taką samą śmierć, ból i cierpienie Kurowski i jego koledzy zadawał miejscowym. Zabijał, bo takie miał rozkazy. Ale przecież nikt nie zmusił go do służby wojskowej w ogóle, a na tak niebezpiecznym froncie zwłaszcza. Widać, taki był jego wybór – wojsko, wojna, śmierć. Widać lubił to.

Obrzydzenie, jakie przyniosły ze sobą rozważania nad istotą wojny, przypomniało mu kolejną sprawę, która mocno zapadła w pamięć. Przypomniał sobie Manuele Gretkowską, Partię Kobiet i plakat, na którym to feminizujące ugrupowanie chciało wypłynąć na szerokie, polityczne wody. Hipokryzja, jaka biła w owym czasie z roznegliżowanych ciał feministek, sprzeciwiających się przedmiotowemu wykorzystywaniu kobiet w reklamie i popkulturze, była dla niego oburzająca. Dzisiaj jednak taki plakat nie zrobiłby na nim wrażenia. Codzienny teatrzyk obłudy, jaki serwują całemu społeczeństwu elity polityczne, uodparnia człowieka, poniekąd czyni go nieczułym.

Piechuła pamiętał też pijanego Kwaśniewskiego stojącego na czele LiD-u, koalicji która już dziś nie istnieje. Jak przez mgłę widział polityczną debatę byłego Prezydenta RP z liderem Prawa i Sprawiedliwości. Wiedział, że był to czas tej samej kampanii, w której Tusk obiecał wszystkim cud.

Z uśmiechem wspominał też posła Cymańskiego protestującego przeciw emisji świątecznej edycji Shreka. Któż mógł wtedy przypuszczać, że za trzy lata ta komputerowa postać będzie jednoznacznie kojarzona z Marszałkiem Sejmu, Grzegorzem Schetyną?

Były to sprawy w pewnym sensie interesujące, jednak nie do końca prawdziwe. Były to rzeczy, które nie zajmowały go z dawną mocą. Zrobił więc sobie przerwę. Przez niemal 6 pierwszych miesięcy roku 2008 nie pisał nic. Konieczność wyrażenia swojej opinii na temat życia publicznego poczuł dopiero w czerwcu. W mocnych słowach żalił się na pogardę, z jaką w Polsce traktuje się obywateli, wyborców, innych ludzi. Miał wtedy dość wszystkiego, co związane z polityką tak bardzo, że nawet nie przypuszczał, iż kiedykolwiek jego blog będzie świętował trzecią rocznicę swojej działalności.

Od tamtego momentu pisał już inne teksty. Nawiązywał do Orwella, a na konflikty międzynarodowe spoglądał innym, mniej ufnym okiem. Gdy teraz się nad tym zastanawia, przyznaje w duchu, że to właśnie wtedy przestał wierzyć politykom. Studiował, wiedział coraz więcej, a jego szacunek dla instytucji państwowych malał z dnia na dzień.

Zawiódł się jednak nie tylko na politykach. Rozczarowały go również media. Kiedyś rozumiał i popierał krytyczną dla ówczesnego rządu linię stacji i gazet. Taka polityka redakcyjna jest dobra dla państwa – myślał naiwnie. Uważał, że władza musi wiedzieć, że obywatele, za pośrednictwem dziennikarzy, patrzą jej na ręce. Nie zauważał jednak, że często owe „patrzenie na ręce” to robienie z igły wideł, zwykła polityczna walka z przeciwnikiem. O ile nie z wrogiem. Bezkrytyczna postawa TVN-u i Gazety Wyborczej wobec gabinetu Tuska brutalnie uświadomiła mu, że bagno eufemistycznie nazywane „życiem publicznym” zatacza o wiele szersze kręgi, niż mógłby się tego spodziewać.

Później było już tylko gorzej. Nowe nieprawidłowości, które ze zdumieniem odkrywał młody blogger, budziły w nim coraz większe obrzydzenie. Był tak podejrzliwy, że sprawa świńskiej grypy od razu wydała mu się gigantycznym nadużyciem, obliczonym na niebotyczny zarobek. Jak się później okazało – jego zdanie podzieliły instytucje Unii Europejskiej i rządy na świecie. Rok 2009 był dla Piechuły okresem buntu, czasem w którym obłuda otaczającego go świata odkrywała się przed nim na nowo, z o wiele większym rozmachem, niż mógł przypuszczać.

W październiku politycznym marazmem zachwiała Afera Stoczniowa, w wyniku której wiele osób straciło pracę, rząd skompromitował się negocjacjami ze znanym terrorystą, a stocznie upadły. Nic więcej się jednak nie stało. Minister Skarbu – Aleksander Grad – nie został odwołany, rząd nie stracił na popularności, sprawie ukręcono medialny łeb. W niedługim czasie wszyscy zaczęli ekscytować się sprawą Sobiesiaka, Mira i Zbysia. Kryminalne i niejasne kontakty rządu Donalda Tuska zeszły na dalszy plan, by wreszcie niezauważone przez nikogo, zniknąć.

Komisja śledcza ds. afery hazardowej przywodzi na myśl też bardziej aktualne i bolesne wydarzenia. Nie sposób bowiem zapomnieć o pośle Wassermanie, którego kompetencje Piechuła kiedyś chwalił, a dzisiaj tego człowieka już przecież nie ma…

Współczesna polityka jest zupełnie inna niż ta sprzed 3 lat – powiedział pod nosem. Gdy pomyślał o konflikcie o krzyż, podwyżce podatków, którą próbuje się zagłuszyć, o Palikocie… nie wierzył… Nie chciał dać wiary, że klasa polityczna upadła do roli popkulturowej mieszanki tandety i błazenady. Ale przecież sam doświadczał tego na co dzień. Ludzie już dawno przestali interesować się ustawami, relacjami międzynarodowymi, obradami Sejmu. Nie chcą rozmawiać o podatkach, akcyzie, paliwie. Ale za to bardzo chętnie podejmują temat krzyża z Krakowskiego Przedmieścia – w tej sprawie każdy ma wyrobione zdanie.

Jeśli polityka jest błaznem, to ja jestem studentem sztuk pięknych, który stara się doszukać w tym żenującym przedstawieniu, elementów symbolizmu. I nie zawsze mi się to udaje – pomyślał Piechuła, po czym usiadł przed monitorem i zaczął pisać tekst z okazji 3 urodzin swojego bloga…