Bum! Koniec życia. Nie ma człowieka, przyjaciela, męża. Był Łukasz Kurowski, ale już go nie ma. Ot, tak po prostu.

Niektórzy tłumaczą taką sytuację wolą Boską, inni widzą w tym ślepy los. Jeszcze inni powiedzą, że był głupi, bo sam się na wojnę pchał. Co na to nasi politycy? Zemke twierdzi, że to nieuniknione, zwyczajna sytuacja na wojnie. Szczygło mówi, że „no niestety stało się”. Ważniejszą kwestią dzisiaj jest dla niego łuk tryumfalny, który miałby upamiętnić zwycięstwo nad Bolszewikami w 1920. A to przecież jemu zawdzięczamy Hummery bez opancerzenia, czy też fatalne wywiadowcze zabezpieczenie misji. Chociaż z drugiej strony, jaki agent miałby robić dla nas rozpoznanie – wszystkich przecież ujawniliśmy.

LiS reaguje z charakterystycznym dla siebie populizmem, wyprzedzając media. Można powiedzieć „wykrakali”, ale przecież nasz żołnierz zginął już o 9.40 czasu Polskiego. Pozostaje więc tylko „pogratulować” refleksu...

Cała ta sprawa zostanie oczywiście wykorzystana w kampanii wyborczej i polityce w ogóle. Śmierć żołnierza została potraktowana przedmiotowo przez każdą z partii opozycyjnych. Łukasz Kurowski jest dla polityków „ofiarą wpisaną w nasz udział w Afganistanie”.

Pytam się więc tych Panów – który z Was przejął się losem rodziny zmarłego żołnierza. Myślicie, że Pani Kurowska będzie się cieszyć gdy zobaczy jak politycy wzajemnie obwiniają się o śmierć jej męża? Myślicie, że rodzina żołnierza będzie cieszyć się z konferencji prasowych, na których będziecie ogłaszać, że jesteście przeciw Polskim wojskom w Afganistanie? Czy ktoś z Was, panowie politycy, zastanowił się nad tym, co bliscy zamordowanego Polaka poczują gdy wygłaszać będziecie hasła „No i mieliśmy rację, że się trzeba wycofać – ten trup to dowód”?!

Apeluję więc do Was już dziś, by nie przyszło Wam do głowy wykorzystywać śmierć Pana Kurowskiego do celów politycznych. Apeluję, chociaż wiem, że nikt z Was mnie nie usłyszy.. i nie posłucha..